Αδικημένα παιδιά .. γεννημένα απο γονείς που δεν τα θέλουν , παρατημένα μέσα στο κόσμο των ιδρυμάτων .. παιδιά που ανάγκαζονται να γίνουν ενήλικες απο την ώρα που γεννιούνται.
Σήμερα πήγαμε στον Βρεφοκομείο Άγιος Στυλιανός .. Μπαίνοντας στο χώρο του προαυλίου αντικρίσα παιδάκια να παίζουν ηλικίας 10 μηνων εως 2-2,5 ετών. Πηγαίνοντας πιο κοντά κατάλαβα ότι τα περισσότερα απο αυτά δεν έπαιζαν απλά περίμεναν.. Περίμεναν κάποιον να τα προσέξει να τους πεις ήρθα να σε πάρω σπίτι .
Μόλις έβλεπαν κάποιον ενήλικα γυρνούσαν το προσωπό τους πάνω του με ελπίδα. Τα παιδιά αυτά ακολουθούν με το βλέμμα τους τους μεγάλους όπως τα λουλούδια τον ήλιο και περιμένουν μια μικρή ηλιαχτίδα αγάπης και ελπίδας...
Κοιτώντας τα έβλεπα στα μάτια τους την εγκατάλειψη και την απορία ... Γιατί είμαι εδώ?.. Γιατί δεν με παίρνεις μαζί σου? .. Γιατί δεν έρχεσαι μέσα εδω να παίξουμε μαζί ? Χιλιάδες αναπάντητα γιατί...
Πως να απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα όταν και εσύ ο ίδιος δεν έχεις απλά καμία απάντηση .. Όταν τα αντικρίζεις και το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι και εσύ είναι ενα μεγάλο ΓΙΑΤΙ ? ..
Πλησίασα και άλλο . Τα παιδιά μαζεμένα στο μικρό κλειστό χώρο συνεχίζουν να με κοιτάν με ελπίδα .. Τα βλέπω και νιώθω τον κόμπο στην καρδιά μου να μεγαλώνει..Καταπίνω με δυσκολία προσπαθώ να συγκρατήσω τα δάκρυά μου. Το ΓΙΑΤΙ μεγαλώνει ...
Ενα αγοράκι περίπου 1,5 ετων με πλησιάζει ... ΜΑΜΑ?? ρωτάει και με κοιτάει με ελπίδα. Δεν μπορώ να ανασάνω νιώθω την αναπνοή μου να κόβεται ... Δεν είμαι η μαμά σου καρδιά μου του απαντάω.. Η λάμψη στα γαλανά ματάκια του χάθηκε ο μικρός κόσμος του έσβησε.. .. Αλέξανδρο τον λένε ..
Λίγο πιο μετά έρχεται ένα κοριτσάκι περίπου 3 ετών .. Χαμογελάει και όλος ο κόσμος φωτίζεται γύρω του . δυο πανέμορφα λακκάκια εμφανίζονται στο μαγουλάκι του , τα μάτια του φωτίζονται με την ίδια ελπίδα που είχε και ο Αλέξανδρος. Τα μάτια της ίδια με της κόρης μου ζεστά και καστανά φωτίζονται απο το χαμόγελό της.Δεν μιλάει αλλά στα μάτια της βλέπω την απορία ... Είσαι η μαμά μου ?? Δεν θέλω να την απογοητεύσω όπως τον Αλέξανδρο απλά της χαμογελάω... Συνεχίζει να με κοιτάει με αυτά τα υπέροχα μάτια σαν μικρό ελαφάκι .. Μου θυμίζει τοσο την κόρη μου .. Δεν μπορώ να μιλήσω πνίγομαι ..
Να σε κάνω Μα μου λέει ... Φύγε απο το παγκάκι Ελισάβετ την φωνάζει η παιδαγωγός ... Φευγεί και εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα για βοηθήσω..
Ένα ακόμα κοριτσάκι πιο μικρό απο την Ελισαβετ έρχεται και απλώνει τα χέρια του ΜΑΜΑ ρωταει και αυτό ... Τα δάκρυα που τόση ώρα συγκρατώ με δυσκολία βρίσκουν διέξοδο .Φεύγω να μην με δουν που κλαίω ..Φευγω δεν μπορώ άλλο αυτό το βλέμα της ελπίδας .. Είμαι ενας ακόμα ενήλικας που τα απογοήτευσε.
Ορκίζομαι να επιστρέψω να κάνω κάτι πιο ουσιώδες να βοηθήσω ...δεν αρκούν μόνο τα ρούχα και τα παιχνίδια που πήγα,,,
Γυρνάω σπίτι και επιτέλους είμαι ελεύθερη να κλάψω όσο θέλω για αυτά τα παιδιά . αυτά τα αδικημένα παιδιά αυτούς τους μικρούς πολεμιστές .
Νιώθω τόσο μικροπρεπής που πιστεύω οτι εχω μεγάλα προβλήματα που ώρες ωρες με θεωρώ αδικημένη ...
Αυτά τα παιδιά σήμερα μου έδωσαν ένα μάθημα ... Εχω 3 παιδιά δουλειά υγεία και μια καλή οικογένεια και όμως κάθε μερα θα βρω κάτι να παραπονεθώ ...Και όμως αυτά τα παιδιά δεν έχουν απολύτως τίποτα και ομως η ελπιδα και η χαρά συνεχίζει να λάμπει στα μάτια τους ...
Το γιατί δεν φεύγει . δεν θα φύγει ποτε .. δεν ξέρω ποιον να κατηγορήσω απο όλους την κοινωνία ?τους ανεύθυνους γονείς ? τον ίδιο μου τον εαυτό που ξέρω πως στην παρούσα φάση της ζωής μου δεν μπορώ να γίνω εθελόντρια και να προσφέρω όλη την αγάπη που χρειάζονται ????
Είμαι ένας ακόμα ενήλικας που τα απογοήτευσε ..
Πολίνα
ΥΓ η χώρα μας έχει ανάγκη απο ανάδοχες οικογένειες και εθελοντές εγώ ξέρω πως στο μέλλον θα γίνω εθελόντρια ελπίζω να διαβάσατε αυτό το άρθρο και όσοι μπορείτε να κάνετε την ελπίδα αυτών των παιδιών πραγματικότητα. Ο Αλέξανδρος και η Ελισάβετ είναι απο τα εκατοντάδες παιδιά που υπάρχουν στα ιδρύματα ΄.. Το να τους πηγαίνουμε τρόφιμα και ρούχα είναι βοήθεια μεν αλλα δεν είναι αρκετή. Θέλουν αγάπη στοργή μια οικογένεια.. Όσα δηλαδή οι περισσότεροι απο εμάς είχαμε απλόχερα τοσα χρονιά και δεν εκτιμήσαμε ποτε ΄
Σήμερα πήγαμε στον Βρεφοκομείο Άγιος Στυλιανός .. Μπαίνοντας στο χώρο του προαυλίου αντικρίσα παιδάκια να παίζουν ηλικίας 10 μηνων εως 2-2,5 ετών. Πηγαίνοντας πιο κοντά κατάλαβα ότι τα περισσότερα απο αυτά δεν έπαιζαν απλά περίμεναν.. Περίμεναν κάποιον να τα προσέξει να τους πεις ήρθα να σε πάρω σπίτι .
Μόλις έβλεπαν κάποιον ενήλικα γυρνούσαν το προσωπό τους πάνω του με ελπίδα. Τα παιδιά αυτά ακολουθούν με το βλέμμα τους τους μεγάλους όπως τα λουλούδια τον ήλιο και περιμένουν μια μικρή ηλιαχτίδα αγάπης και ελπίδας...
Κοιτώντας τα έβλεπα στα μάτια τους την εγκατάλειψη και την απορία ... Γιατί είμαι εδώ?.. Γιατί δεν με παίρνεις μαζί σου? .. Γιατί δεν έρχεσαι μέσα εδω να παίξουμε μαζί ? Χιλιάδες αναπάντητα γιατί...
Πως να απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα όταν και εσύ ο ίδιος δεν έχεις απλά καμία απάντηση .. Όταν τα αντικρίζεις και το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι και εσύ είναι ενα μεγάλο ΓΙΑΤΙ ? ..
Πλησίασα και άλλο . Τα παιδιά μαζεμένα στο μικρό κλειστό χώρο συνεχίζουν να με κοιτάν με ελπίδα .. Τα βλέπω και νιώθω τον κόμπο στην καρδιά μου να μεγαλώνει..Καταπίνω με δυσκολία προσπαθώ να συγκρατήσω τα δάκρυά μου. Το ΓΙΑΤΙ μεγαλώνει ...
Ενα αγοράκι περίπου 1,5 ετων με πλησιάζει ... ΜΑΜΑ?? ρωτάει και με κοιτάει με ελπίδα. Δεν μπορώ να ανασάνω νιώθω την αναπνοή μου να κόβεται ... Δεν είμαι η μαμά σου καρδιά μου του απαντάω.. Η λάμψη στα γαλανά ματάκια του χάθηκε ο μικρός κόσμος του έσβησε.. .. Αλέξανδρο τον λένε ..
Λίγο πιο μετά έρχεται ένα κοριτσάκι περίπου 3 ετών .. Χαμογελάει και όλος ο κόσμος φωτίζεται γύρω του . δυο πανέμορφα λακκάκια εμφανίζονται στο μαγουλάκι του , τα μάτια του φωτίζονται με την ίδια ελπίδα που είχε και ο Αλέξανδρος. Τα μάτια της ίδια με της κόρης μου ζεστά και καστανά φωτίζονται απο το χαμόγελό της.Δεν μιλάει αλλά στα μάτια της βλέπω την απορία ... Είσαι η μαμά μου ?? Δεν θέλω να την απογοητεύσω όπως τον Αλέξανδρο απλά της χαμογελάω... Συνεχίζει να με κοιτάει με αυτά τα υπέροχα μάτια σαν μικρό ελαφάκι .. Μου θυμίζει τοσο την κόρη μου .. Δεν μπορώ να μιλήσω πνίγομαι ..
Να σε κάνω Μα μου λέει ... Φύγε απο το παγκάκι Ελισάβετ την φωνάζει η παιδαγωγός ... Φευγεί και εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα για βοηθήσω..
Ένα ακόμα κοριτσάκι πιο μικρό απο την Ελισαβετ έρχεται και απλώνει τα χέρια του ΜΑΜΑ ρωταει και αυτό ... Τα δάκρυα που τόση ώρα συγκρατώ με δυσκολία βρίσκουν διέξοδο .Φεύγω να μην με δουν που κλαίω ..Φευγω δεν μπορώ άλλο αυτό το βλέμα της ελπίδας .. Είμαι ενας ακόμα ενήλικας που τα απογοήτευσε.
Ορκίζομαι να επιστρέψω να κάνω κάτι πιο ουσιώδες να βοηθήσω ...δεν αρκούν μόνο τα ρούχα και τα παιχνίδια που πήγα,,,
Γυρνάω σπίτι και επιτέλους είμαι ελεύθερη να κλάψω όσο θέλω για αυτά τα παιδιά . αυτά τα αδικημένα παιδιά αυτούς τους μικρούς πολεμιστές .
Νιώθω τόσο μικροπρεπής που πιστεύω οτι εχω μεγάλα προβλήματα που ώρες ωρες με θεωρώ αδικημένη ...
Αυτά τα παιδιά σήμερα μου έδωσαν ένα μάθημα ... Εχω 3 παιδιά δουλειά υγεία και μια καλή οικογένεια και όμως κάθε μερα θα βρω κάτι να παραπονεθώ ...Και όμως αυτά τα παιδιά δεν έχουν απολύτως τίποτα και ομως η ελπιδα και η χαρά συνεχίζει να λάμπει στα μάτια τους ...
Το γιατί δεν φεύγει . δεν θα φύγει ποτε .. δεν ξέρω ποιον να κατηγορήσω απο όλους την κοινωνία ?τους ανεύθυνους γονείς ? τον ίδιο μου τον εαυτό που ξέρω πως στην παρούσα φάση της ζωής μου δεν μπορώ να γίνω εθελόντρια και να προσφέρω όλη την αγάπη που χρειάζονται ????
Είμαι ένας ακόμα ενήλικας που τα απογοήτευσε ..
Πολίνα
ΥΓ η χώρα μας έχει ανάγκη απο ανάδοχες οικογένειες και εθελοντές εγώ ξέρω πως στο μέλλον θα γίνω εθελόντρια ελπίζω να διαβάσατε αυτό το άρθρο και όσοι μπορείτε να κάνετε την ελπίδα αυτών των παιδιών πραγματικότητα. Ο Αλέξανδρος και η Ελισάβετ είναι απο τα εκατοντάδες παιδιά που υπάρχουν στα ιδρύματα ΄.. Το να τους πηγαίνουμε τρόφιμα και ρούχα είναι βοήθεια μεν αλλα δεν είναι αρκετή. Θέλουν αγάπη στοργή μια οικογένεια.. Όσα δηλαδή οι περισσότεροι απο εμάς είχαμε απλόχερα τοσα χρονιά και δεν εκτιμήσαμε ποτε ΄
Πολίνα μου διαβάζοντας το άρθρο σου ένιοσα σα να βρίσκομαι κι εγώ εκεί... με συγκίνησε πολύ. Δυστηχώς το κράτος βάζει συνεχώς εμπόδια όσων αφορά τις υιοθεσίες λόγο της γραφειοκρατείας και ακόμα και αυτοί που θα ήθελαν να πάρουν ένα παιδάκι το σκέυτονται γιατί στις μέρες μας είναι ευκολότερη η τεχνιτή γονημοποίηση παρά το να υιοθετήσεις ένα παιδί!
ΑπάντησηΔιαγραφή